Door: Geert Jan den Hengst

 

Bui

Vanaf 1 april was het realiteit, geen grap. Feitelijk was het een dag eerder al beslist, want toen vond de bijeenkomst plaats. Maar als datum klinkt 1 april wel lekkerder voor het verhaal. Binnen ons project, Zwolle/Stadshagen, zal het voorstel tot wonen en werken zonder het kunnen maken van afspraken daadwerkelijk worden ingevoerd. In ieder geval voorlopig, om dit na verloop van tijd te evalueren.

 

Eind vorig jaar vond er een gesprek plaats tussen een aantal cliënten en ADL’ers. Deze zogeheten dialoog had een niet vooraf vaststaande agenda. Ter plekke werd geïnventariseerd wat er speelt op het project. Het thema werkdruk voor de medewerkers werd daaruit gelicht. Over de daaruit voortkomende suggestie om het kunnen maken van assistentie-afspraken af te schaffen zou een volgende keer worden gesproken en beslist.

 

Onlangs was het dus zover. De dag waarvan ik wist dat die zou komen. De dag dat het onheil over ‘mijn’ Fokus zou worden uitgestort. Dit klinkt behoorlijk dramatisch, maar zo ervaarde ik dat dan ook. Nou ja, iets minder heftig dan. De bui zag ik al hangen, figuurlijk dan. Letterlijk trouwens ook, maar wel te laat. Uit een enquête die ik in de maanden vooraf had laten rondgaan onder medewerkers en cliënten was een waslijst aan voordelen en zeker ook nadelen ontstaan. Het doemscenario van lang in bed moeten wachten kon ik maar niet uit mijn hoofd krijgen.

 

Die onheilsbui hing dus ook letterlijk boven mijn hoofd. Domme pech natuurlijk. De weermannen en -vrouwen had ik er al over horen spreken. Maar daarop anticiperen bleef bij mij achterwege. Geloof het of niet, ik had nog maar net om assistentie gevraagd om mijn jas aan te doen of de sneeuw kwam in XL-formaat naar beneden. Voor het nog even een Wmo-taxi bellen was het inmiddels te laat. Ach, het wijkcentrum waar ik heen moest was in de buurt, van deur naar deur hooguit 10 minuten. Dus goed inpakken en gaan met die banaan. Maar om één of andere manier sloeg halverwege mijn rolstoel uit. Ik werd langzamerhand een sneeuwpop. Genoeg behulpzame mensen hoor, maar uitleg geven is makkelijker gezegd dan gedaan.

 

Gelukkig waren er al wat ADL’ers die mij konden bevrijden van de sneeuw. Men hielp mij eraan herinneren dat ik bij de oorspronkelijke dialoog zeiknat was geregend. Na afloop bleek dat een andere cliënt zo slim was geweest om wel een taxi te hebben gereserveerd. Ik hoopte om met hem mee te kunnen liften naar huis. Dat was dus verkeerd gedacht, vond de taxichauffeur. Wat een mierenneuker, al stond hij meer dan waarschijnlijk in zijn recht. Maar dit allemaal terzijde.

 

Nee, voor werk of studie hoef ik niet op tijd op te staan. Maar de ochtend is mijn meest productieve deel van de dag, de middag gaat op aan siësta en daarvan bijkomen, de avond is meestal voor sociale of culturele activiteiten. Daarom heb ik iedere ochtend om 7:15 een afspraak staan. Inmiddels ben ik om, bijna dan. In gesprekjes hebben ADL’ers mij er min of meer van overtuigd dat het allemaal wel mee zal vallen, als ik maar op de tijden blijf oproepen zoals ik altijd al deed. We gaan het zien. Wie niet waagt…